Bookmark and Share

20.000 betonblokken van elk 40 ton en 7 miljoen ton steen

Maasvlakte 2 wordt op twee manieren beschermd tegen de zee. In het zuidwesten door een strand met duinen. In het noorden over een lengte van 3,5 kilometer met een harde zeewering. Deze bestaat uit verschillende lagen steen en beton.

Beton

20.000 betonblokken van 2,5 x 2,5 x 2,5 meter komen uit de blokkendam die de eerste Maasvlakte beschermde tegen de zee. De ruim 40 ton wegende blokken zijn stuk voor stuk opgepakt met een backhoe, uitgerust met rippertang. Daarna werden de blokken met diepladers over de weg naar de harde zeewering van Maasvlakte 2 gebracht. Een speciaal voor deze klus aangepaste kraan, de Blockbuster, legde ze vervolgens op hun definitieve plek.

De betonblokken liggen grotendeels onder water, op een ondergrond van verschillende steenlagen. Door de ligging voor het stenig duin breekt de blokkendam de golven. De zee heeft zo minder invloed op de constructie.

Steen

In totaal zo'n 7 miljoen ton breuksteen was nodig om de harde zeewering voldoende stevigheid te geven. Circa 2 miljoen ton steen is hergebruikt en kwam net als de betonblokken uit de voormalige zeewering van de eerste Maasvlakte.

De overige 5 miljoen ton steen werd gewonnen uit een groeve in het Noorse Bremanger, zo'n 200 kilometer boven de stad Bergen. Uit deze groeve komt een zeer hoogwaardig product. Het steen heeft een goede kwaliteit en een homogene samenstelling. Het product is zowel stroef als hard, een unieke combinatie voor steen. Stroefheid is belangrijk omdat het materiaal in de zeewering dan goed op zijn plaats blijft liggen. De hardheid bepaalt de mate waarin het tegen een stootje kan en of het dus een duurzaam product is. Tussen januari 2010 en het begin van 2012 loste een Bulkcarrier elke twee weken 90.000 ton steen op het werkterrein van PUMA. De overtocht tussen Rotterdam en Noorwegen duurde twee dagen, het losproces 36 uur. Na zeven werd het product verwerkt in de harde zeewering.