Schrijven, fotograferen en concentreren
Elinor Archer is afgestudeerd aan de schrijfopleiding van de Rietveld Academie. Haar liedteksten toeren in 2011 door theaters in Nederland en ze is druk als creatief brein voor Festival Mooie Woorden.
Ze schreef onlangs een lezers leesgids en een radioreclame. Haar laatste optreden duurde precies één minuut. Schrijven, fotograferen, tekenen en concentreren, dat had zij zich voorgenomen te gaan doen op de Maasvlakte.
|
16 september 2011 Laatste bericht uit de bloghutIk kwam Meeuw tegen op de pier. De overalls hebben het terrein voor de blokhutten opgeruimd tot het laatste verschroeide bekertje. Onderaan de windmolens vond ik honderden papieren vliegtuigjes. Ik heb geleerd wat hoppers zijn en hoe ze lozen, of lossen. Ik heb geleerd wat pendekkers zijn. Piet heeft de zeehond inmiddels vrijgelaten, het was een emotioneel moment voor ons allemaal. Voor Maria en Vera de Braziliaanse schoonmakers, voor Theo, voor Rino de brugprovoost met een zwak voor vla en een penchant voor woorden, voor Marcel en Marcel van de geluids- en lichteffecten, voor de nieuwe Marcel van Boskalis, voor Elisa de salsakoningin met de pijnlijke duimen. Maar vooral voor Piet. Hij zei niet veel, hij had natte ogen. De zeehond zat er niet op te wachten. De Slufter is een goede plek voor zeehond, hij was dol op tosti's. We keken door de tralies van de parkeergarage hoe hij uiteindelijk toch naar de branding sjokte. Ik heb nieuwe buren. Het zijn duikers.
|
|
15 september 2011 Locatie, locatie, locatieIk hoor het mezelf zeggen: doet pomp 4 het weer? Er is een nieuwe aangesloten. Het is rustig op de Slufter. De windturbines draaien hun rondjes met de klok mee nauwelijks zichtbaar. Je ziet het alleen met één oog dicht. De heren in hun ketelpakken op de dijk hoeven niet diagonaal te staan vandaag. Ik wou dat ik een foto van mezelf had terwijl ik hier zit op mijn ruime entree. Ik hoor vogels, de airconditioning van het gebouw, in de verte wordt haven geheid. Het buitenhof op de Maasvlakte heeft sjiek uitzicht. Zelfs als het stof heeft geregend. Locatie, locatie, locatie. De 4 x 4 ‘s rijden me af en aan, de windhonden rennen mee, ik zwaai naar de juggernaut op de weg, verlegen wordt er teruggezwaaid. Er zijn hier geen bladeren in de herfst en dat stoort me. De overalls van de blokhutten naast me doen iets met de windmolens op de ringdijk om de Slufter. Dial E for energy. Roep Eneco. Ik zag mijn blokhuttenbuurman 40m hoog, poppetje gezien kastje dicht. Soms vallen de luiken eraf. Ik lieg niet. Mijn conditie is aardig vooruitgegaan. Ik ben alleen in het gebouw. Ik test alle nooduitgangen, vind readymades onder de filmzaal. Probeer alle smaken van het koffiezetapparaat. Ga nog even douchen. Ik hoor gekuch, "hallo?". "Hello I need to use your toilet", het is een van de overalls. Ik weet niet of hij me herkent zonder hut. Als hij me wel herkent houdt hij het goed verborgen. Geen wenkbrauw omhoog, geen hongerige blik, ik weet dat hij het laat gemaakt heeft gisteren. Mannen die buiten werken moeten het ook ergens doen, en deze zoekt een warme bril. "Yes, yes, go ahead." En weg is ie. 's Avonds lees ik een boek met de deur van de hut open. De overalls zeggen hee, steeds hee, of hàllô in het voorbijgaan, ik krijg het boek toch uit. Ik wil slapen met het licht aan. Ze dunken blikken op m'n dak. Ik droom. Er zit een gat in mijn arm, ik kijk er dwars doorheen. Laat de honden los.
|
|
14 september 2011
|
|
13 september 2011 RantsoenRonald: "Voor mij haalt íe nooit wat uit de printer. Ben jij haar secretaresse ofzo?" De blokhut is 4 bij 4, inhoud bij aankomst: 2 stapelbedden, 1 tafel, 4 stoelen, 1 grote bezem, 1 kleine bezem, 1 blik-op-steel en 1 ingelijste print van een aardappelstamper, voor net dat kleine beetje extra. Er zijn 2 ramen, waarvan er 1 aan de zijkant open kan, het slot is kapot. In de deur zit het derde raam. Het is prettig het hutje in te richten. Ik schuif stoelen heen en weer, verhang eens een jas. Er hangt een waslijn, vlaggetjes schone was. Ik eet van de planken vloer. Ik overweeg een aantal van de op mijn stapelbed geschreven nummers te pingen. Hoi Bram, ben je echt zo'n geile en ook hete beer? Het water is afgesloten, maar er staat buiten een kar met drie kranen. Het is even behelpen maar goed. Komt wel goed. Goed. De zon brandt een gat in je jas. De wind beukt, beukt ja, tegen het hutje. Staart van de orkaan. Ik had gehoopt me meer te vervelen hier. Meeuw heeft het baby konijntje niet opengereten maar alleen z'n oogjes uitgezogen. Het waait te hard om te vliegeren. M'n wijn waait uit m'n glaasje. We zijn vandaag langs verschillende elektriciteitskastjes gereden. Daar hebben we mappen ingelegd met informatie over die kastjes. Zodat in de verre toekomst mannen weten wat ernaartoe leidt en wat er vandaan komt. Ik mocht er geen cartes postales voor boodschappen inleggen, dat de mannen elkaar wat kunnen schrijven. (Er ligt ook nergens een partyboot verstopt voor de schippers, waar ze bier uit kolenhavens drinken met strippers en pokeren, bijvoorbeeld). Gisteren was ik in een vogelhut, er lag een boek waarin spotters noteren welke vogels ze van hun lijst kunnen vinken. Ik had lepelaar en scholekster moeten noteren maar ik had geen pen bij me. Er stond: No birds. Some birds. A white bird. A spooner. Ik heb nieuwe buren, Duitsers met overalls en bedrijfsbusjes, om half vier liep er een voor mijn hut met een halve liter. De dagen beginnen hier vroeg. Ze hebben een afstandsbestuurbare monster truck waar ze erg tevreden mee zijn. Ik zie de bestuurder niet, de raw power heeft vrij spel. Hij kan springen over een plank gestut door een bezem. De monster truck raast iedere keer gevaarlijk dicht langs het konijnenlijkje. Soms heb je verschrikkelijke gedachten. Zoals dat je snel naar het toilet loopt zodat je geen vrienden hoeft te worden met overalls en dat je dan struikelt en op een konijn valt. Ik stond even voor het raam en zag de natte afdruk van een profielzool op de plank voor m'n huis. Net hoorde ik een ijselijke kreet, het was een van de overalls die langs het konijn liep. Ik ben gestopt met de laptop iedere keer dicht te slaan als er iemand in de buurt is. Het is een oud ding dat niemand moet willen, zelfs als hebberige dief zou ik hem laten liggen. Soms ben ik blij dat ik geen dure spullen heb. Mijn hut ligt tussen de hutten van de overalls in, ze lopen graag dicht langs de mijne. Het waait zo hard dat het hoge gras plat ligt. Je moet je benen mid-stap corrigeren om je voeten op de juiste plek te krijgen. Het waait zo hard dat de vlaggenstokken plat liggen. Van constante wind word je gek. Het geluid. Dat er altijd iets beweegt. Het is iets oers, fight or fright. Je denkt altijd dat- je moet rennen. Alleen zit ik in de hut. Het waait zo hard dat ik de deur niet openkrijg, niet dichtkrijg. De overalls zijn ergens op aan het broeien. Ze bouwen een parcours, er liggen nu modderige zandhopen van verschillende grootte op het terrein voor mijn hut. Het konijn is weg. Vielen Dank für das Kaninchen, seine Augen waren verloren. Het waait zo hard dat de fles waar ik het raam mee open houd is weggewaaid, de tweede ook. Het konijn ligt op het fietspad. Ik zit binnen met mijn jas aan. Er vliegt een overall door de lucht. Ik wacht tot het dak eraf waait. |
|
12 september 2011 Schone zone / Vuile zoneMeeuw heeft me vanochtend een babykonijn gebracht. Hij kijkt me trots aan, hij wil een koekje. Het konijntje moet hem aangezien hebben voor een vriend, zijn neusje even opgehaald hebben, voor hem zijn gaan liggen, zijn zachte buikje ontbloot en toen tjak. Meeuw sleept het konijntje aan z'n oor naar me toe. Strik erom, klaar. Omdat alles hier op de Slufter draait om het verwerken van vuil, draait alles hier eigenlijk ook om weer schoon worden. Echt, hygiëne wordt hier niet onderschat. Mocht je na het doornemen van deze 12 stappen nog geen schone handen hebben dan kun je mailen naar pandemie@portofrotterdam.com. De douche in het Sluftergebouw is gemaakt voor stramme spieren. Ik sta er graag onder, dat moet ook wel, zo zie ik eruit na het stuk fietsen. |
|
10 september 2011 Tent van hout
Vanavond heb ik in de blokhut op mijn iphone Bourdain en Zimmern gekeken. Ze gaan naar Japan en de Ukraine. Ik eet pakken soep. Met ballen. Pasta met saus uit pot. Chinees van eergisteren. Muesli met sinaasappelsap uit een beker met een vork. Het smaakt me best. Ik fiets veel. Vrijdagavond wil ik hem op z'n vestje spugen. Van schuim ben ik. Dus hij zegt niet: ik kom niet. En ik, ik vraag het niet. (Trek je eigen plan.) Hij heeft gelijk. Als ik het zeg, te hard, is hij boos. Hij zet me even in de ijskast hoor. De melk is zuur en ik wacht op een sleutel. Er zijn nieuwe vissers. Nederlanders. Er rent er een met o-benen achter Meeuw aan. Wat een oetlul. |
|
9 september 2011 Slow Whoop - Amsterdam, waar leit daddan?
|
|
8 september 2011 Hut-o-funIk durf inmiddels, tussen 16:00 en 18:30 uur, voor mijn blokhut te zitten. Er zit dan niemand anders. Geen Polen, geen surfers, geen aanranders. Behalve de meeuw. Ik ben een schijtluis. De wind staat zo, en zo hard, dat je sigaretje steeds uitwaait. De meeuw kan wel vliegen maar niet zo goed landen. Z'n pootje doet zeer. Hij hinkt van blokhut naar blokhut en terug. Hij durft steeds dichterbij maar tam is hij nog niet. Het is een jongvolwassen meeuw, gok ik. Ik zie geen donsveertjes, z'n kleuren staan sterk. Maar z'n blik zegt nog niet: ik pik je ogen eruit khaaaa. Khaaaa. Misschien is hij zich bewust van z'n handicap, is het verlegenheid, geen ooglust. Ik heb een aantal pakken biscuit gekregen toen ik hier werd achtergelaten. Met de helft lok ik de meeuw, de andere helft ligt onaangeroerd in de kantine van het Sluftergebouw. Met droge biscuits lok je geen Sluftermannen. Die lok je überhaupt niet. Toen ik vanmiddag het Slufterdepot (het vervuilde meer) rondfietste deed ik een ontdekking. Ik had geen vergrootglas bij me maar het lijkt me iets voor CSI-Maaskantje. |
|
5 september 2011 PolenTwee weken lang werk ik in het Sluftergebouw, architectonisch hoogstandje naast het Slufterdepot, een meertje waar sinds ongeveer 1987 al het specie (zwaar vervuild slib) van het gebied rond de nieuwe Maasvlakte wordt verzameld. In het Sluftergebouw werd ook ooit informatie over Maasvlakte 2 verstrekt. Deze functie is zo'n beetje overgenomen door het didactisch innovatievere FutureLand: Maar niks ten nadele van het Sluftergebouw hoor (al doet het woord Slufter me steeds denken aan darm), het is een heel gaaf gebouw. |
